Określają nas nasze czyny.
Dają wyraz temu, gdzie dążymy.
A nie można dojść gdziekolwiek...
Bez otwierania drzwi.
Ponieważ określa nas nasza przeszłość.
Możemy zastanawiać się nad swoimi wyborami
nawet milion razy...
Ale to, na co się zdecydujemy, to dostajemy.
Staje się to częścią tego, kim jesteśmy.
A kiedy mijamy rzekę...
Nasze ślady zawsze pozostaną po drugiej stronie.
Chodzi o wzięcie odpowiedzialności za nasze wybory,
o nauce płynącej z poświęcenia.
To te ciężkie lekcje kształtują nas
i to jak reagujemy, gdzie zmierzamy z naszym życiem.
Nie sądzę, że żył kiedyś człowiek,
który by niczego nie żałował.
To pewnie dobra rzecz...
Bo nasze porażki, bardziej niż nasze sukcesy
kształtują to, kim jesteśmy.
Jest powód, dla którego ludzie nie lubią okazywać strachu.
Brany jest on za oznakę słabości.
Za wstydliwą ranę.
W Darwinowskim świecie bycie słabym, oznacza bycie obiadem.
Ale istnieje także pycha, przez którą zapominamy o swoich granicach.
I to ona może być najbardziej niebezpieczna.
Opieramy się na sobie.
Szukamy pocieszenia tam, gdzie myślimy, że je znajdziemy.
Czasami to jest po prostu nieuniknione.
Nie ma nic do roboty, tylko poddać się izolacji.
I odejść w otchłań, samotnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz